Χατζηλάκου Κάτια

Χατζηλάκου Κάτια

M.Sc. Κοινωνικής και Κλινικής Ψυχολογίας Α.Π.Θ., Ψυχοθεραπεύτρια, Εκπαιδεύτρια & Επόπτρια Gestalt, μέλος Σ.Ε.Ψ. & EAGT (Ex-Chair of NOGT and External Relation of EAGT). Κάτοχος ECP (European Certificate of Psychotherapy). Ιδρυτικό μέλος Ελληνικής Εταιρίας Ψυχοθεραπείας Gestalt.

15 χρόνια... μια πραγματικότητα ... μια πορεία ζωής με «ρυθμό επαφής», «διάλογο», «διαδικασίες οργανισμικής αυτορρύθμισης» και «δημιουργικής προσαρμογής», με «ενσωμάτωση», «συμπερίληψη», «παράδοξη θεωρία της αλλαγής» σε ένα πεδίο από το οποίο συνεχώς αναδεικνύονται «μορφές»!

Πραγματικά «πλούσιος» σε εύρος ο κατάλογος με τα θέματα που διαπραγματευτήκαμε όλα αυτά τα χρόνια, μέσα από σεμινάρια, διαλέξεις, ομάδες.

Απ’ άκρη σ’ άκρη της Ελλάδας, σε θάλασσες και στεριές τα μέρη στα οποία ταξιδέψαμε, για να συναντήσουμε «τους εαυτούς μας», να αλληλεπιδράσουμε, να γελάσουμε, να κλάψουμε, να ονειρευτούμε, να σχετιστούμε...

Φίλοι, συνεργάτες και συνάδελφοι από την Ελλάδα και το εξωτερικό μας στήριξαν και μας στηρίζουν, μας διδάσκουν με τον τρόπο τους, το χαμόγελό τους, την παρουσία τους.

Στην πορεία μας με αφετηρία τη γνώση και την επαφή και προορισμό την εξέλιξη ... με πολλούς ενδιάμεσους σταθμούς για ανεφοδιασμό, ξεκούραση, ανατροφοδότηση, επανατροφοδότηση, είχαμε και έχουμε συνοδοιπόρους όλους εσάς που μας τιμάτε με την εμπιστοσύνη σας.

 

15 χρόνια... πορείας ζωής ... εφηβεία ... διαδικασία ωρίμανσης... Αντίδραση, όραμα και όρεξη για δημιουργία και ταυτόχρονα «αποχαιρετισμός» στην παιδική αφέλεια, μια ζωή που ανοίγεται μπροστά και ταυτόχρονα επίγνωση των αποφάσεων που πρέπει να ληφθούν για τη συνέχεια της πορείας. Ανάληψη ευθύνης, αίσθημα καθήκοντος και ταυτόχρονα όρεξη για αναζήτηση και ενδιαφέρον με νέες εμπειρίες.

Αυτά, κατά τη γνώμη μου, χαρακτηρίζουν το προφίλ του Gestalt Foundation στο σήμερα... Έναν ζωντανό οργανισμό, εμάς, εσάς και... κάτι παραπάνω.

Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας ένα απόσπασμα από το βιβλίο «Μεγαλώνω παίζοντας» της Ινές Μπαρέδο (Χόρχε Μπουκάι «Ο Δρόμος της Αυτοεξάρτησης», Opera 2009):

 

Όταν έκλεισα τα 9, με απασχολούσε πολύ να μάθω τι είδους αλλαγή θα γινόταν στο σώμα μου ανάμεσα στα 8 και τα 9. Σηκώνομαι, λοιπόν, πολύ νωρίς την ημέρα των γενεθλίων μου και τρέχω στον καθρέφτη για να δω πόσο έχω αλλάξει. Ξαφνιάζομαι, όμως, γιατί δεν έχω αλλάξει καθόλου. Η απογοήτευσή μου είναι τόσο μεγάλη, που πάω και ρωτάω τη μαμά μου τι ώρα ακριβώς γεννήθηκα, κι εκείνη με πληροφορεί ότι γεννήθηκα στις τέσσερις και είκοσι. Έτσι κι εγώ, από τις τέσσερις ως τις πέντε, μένω καρφωμένη μπροστά στον καθρέφτη και κοιτάζομαι ώσπου να γίνει η αλλαγή από τα 8 στα 9. Η αλλαγή, όμως, δεν γίνεται. Καταλήγω τότε στο συμπέρασμα ότι μπορεί να μην υπάρχει αλλαγή από τα 8 στα 9, αλλά από τα 9 στα 10. Οπότε, περιμένω με αγωνία έναν ολόκληρο χρόνο. Την παραμονή της ημέρας που συμπληρώνω τα 10, μένω άγρυπνη όλη τη νύχτα. Δεν κοιμάμαι λεπτό, στέκομαι μπροστά στον καθρέφτη για να δω πώς θα είμαι το πρωί. Δεν βλέπω τίποτα. Αρχίζω να σκέφτομαι ότι δεν μεγαλώνει ο άνθρωπος, είναι όλα ψέματα, αλλά πάλι... Βλέπω τις φωτογραφίες της μαμάς μου όταν ήταν μικρή, που πάει να πει ότι κάποτε ήταν κι εκείνη σαν εμένα κι έπειτα μεγάλωσε. Αλλά πάλι, δεν μπορώ να εξηγήσω πότε θα συμβεί αυτή η αλλαγή. Μέχρι που μια μέρα –λέει η συγγραφέας στη δεύτερη σελίδα του βιβλίου- κατάλαβα ποιο ήταν το μυστικό. Όταν έγινα εννέα χρονών, δεν έπαψα να είμαι οκτώ. Όταν έγινα δέκα, δεν έπαψα να είμαι εννιά. Όταν κλείνουμε τα δεκαπέντε, είμαστε δεκατέσσερα, και δώδεκα, και έντεκα, και δέκα, και εννιά, και οκτώ, και πέντε, και... Στα εβδομήντα, είμαστε και εξήντα, και πενήντα, και σαράντα, και δώδεκα, και πέντε, και τριών, και ενός χρόνου.

 

Με πίστη κι ελπίδα, αγάπη και σοφία, κρατώντας μέσα μας...τα παιδιά, τους εφήβους, τους νέους που ήμασταν κάποτε...εύχομαι μέσα από την καρδιά μου καλή συνέχεια σε όλους μας!